SPELDENPRIK: De Fiscusvluchteling

Shivant Jhagroe

De Duitse socioloog Niklas Luhmann zei eens dat alles wat we weten, we via de massamedia te weten zijn gekomen. Dit is zeker het geval voor ‘de vluchtelingencrisis’. ‘Vluchteling’, ‘asielzoekers’ en ‘gelukszoekers’ zijn codewoorden voor zielige gezinnen, allesverslindende testosteronbommen en potentiële terroristen. Maar waar wordt geschreeuwd, wordt ook verzwegen. Ik heb het over vluchtelingenhypocrisie. Niet rond onze eigen rol bij het creëren van ‘vluchtelingen’. Ook niet bij onze evidente blindheid voor geopolitieke tegenreacties. Wel rond het schandaal van de fiscusvluchteling.

De fiscusvluchteling is goed gekleed, draagt een maatpak en is dikwijls een witte man. Hij is welbespraakt, drinkt zijn espresso dubbel en heeft een dik CV. Door zijn zoektocht naar het beste fiscale klimaat is hij permanent op de vlucht. Zijn woonplek is onzeker, hij zoekt fiscaal asiel. Hij is een gelukszoeker. Hij moet reizen in vliegtuigen met turbulentie en de oversteek wagen naar betere oorden. Sommige landen zijn aantrekkelijk, zeggen zijn vrienden wel eens. Dan praten ze over Engeland, Panama, Zwitserland, Nederland of de Kaaimaneilanden. Familie en vrienden ziet hij slechts op verjaardagen en toevallige ontmoetingen.

Helaas krijgt de fiscusvluchteling nauwelijks aandacht tijdens praatprogramma’s. Dit leed blijft buiten zicht van gewone burgers, boeren en buitenlui. Waar is de woede? Is deze stille vluchtelingencrisis het niet waard om over te spreken? Waarom durven we het niet te hebben over fiscale asielzoekers? Het enige waar we op kunnen hopen zijn inspraakavonden met boze mensenmassa’s die zich druk maken om de huisvesting van fiscale gelukszoekers.

 

This entry was posted in Artikelen. Bookmark the permalink.

Comments are closed.